مىفرمايد : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً » « 1 » بنابراين آن حسنه دوستى و محبّت ما اهل بيت است . آنگاه نشست ، و ابن عباس در حضور وى از جا برخاست و گفت : اى تودهء مردمان ! اين فرزند پيامبر شما و جانشين امام شماست ، با او بيعت كنيد ! پس مردم پذيرفتند و گفتند : چقدر ما او را دوست داريم و حق او برگردن ما است ! و براى بيعت با آن حضرت به عنوان خلافت مبادرت ورزيدند . اين جريان در روز جمعه ، بيست و يكم ماه رمضان سال چهلم هجرى بود ، پس كارگزاران و فرمانداران را تعيين كرد و مأموريّت داد و عبداللَّه بن عباس را به بصره فرستاد و خود بر امور نظارت داشت . « 2 » 10 - اربلى مىگويد : سخن دربارهء امامت امام حسن عليه السلام موضوعى است كه هيچ كس از مسلمانان در آن باره مخالفتى با ما ندارد ، اما دربارهء ديگر امامان عليهم السلام مخالفت وجود دارد و ما قاعده‌اى را در اين باره مقرر داشته‌ايم كه در همهء امامان مورد استفاده است . چون جماعت قائلان به امامت پس از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به دليل روايتى كه از آن حضرت نقل كرده‌اند كه خلافت پس از من سى سال است سپس به سلطنت بر مىگردد ، و به اين دليل كه على عليه السلام به امامت وى وصيت كرد و جايگاه خود را به او داد ، امامت امام حسن عليه السلام را قبول دارد . بنابراين مسأله‌اى است اجماعى و به اين ترتيب ادّعاى امامت آن

--> ( 1 ) - شورى / 33 : « بگو ! ( اى پيامبر ) من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست ندارم جز دوست داشتن خويشان نزديكم ( اهل بيتم ) و كسى كه علاوه بر دوستى احسانى هم بكند ما حُسن آن را براى او افزون مىگردانيم . ( 2 ) - ارشاد مفيد : ص 169 .